Ferian izan naiz gaur, urriko astelehenez. Gernikara joan gara etxeko hiru belaunaldi. 64-35-01. Azokara lehenengo, eta Santanapeko feriara gero. Pirenaika arrazako behi, txahal eta zekorrak. Ederrak benetan. Garbi garbi, handiagoak ezin eta itxura oso onekoak. Basoan baino denbora gehiago kortan egiten dutenak ziurrenik.

Eguerdia izango zen, Egaña eta Lizaso, Lujanbio eta Enbeita kantuan hasi direnean. Librean lau bertsolari. Ordu erdiko bertso teman. Bertsoak entzutera joan aurretik Kalitateko okela jan dugu, ardaoagaz batera. 3 eurogaz bi okela zati txukun, eta ardao basokada bat. Gozo. Kalitatea k-rekin.

Eta bertsoak ostean. Bertsoen ostean sariketa. Behiak multzoan atera, nor bere jabeagaz eta itzulia jendaurrean. Epaileak so. Eta sari banaketa. Behi ederrena, zekorrik txukunena eta etxalde onena -zekorra, eta txahaldun behi parea- saritu dituzte Gernikan. Danak pirenaika arrazakoak.

Bertsotan aritu direla, hau eta beste, baserria eta feria, bertsoa eta abarra…. gaia aldatu du Lizasok. Garzon ekarri du hizpidera. Eta gero eguneko bertsorik txalotuena bota du Egañak. Pirenaika arrazako behiak ere atxilotzeko zorian dagoela Garzon, Espaina eta Frantzia artean sortutakoak izaki.

Behiak, bertsoak eta abar. Urriko astelehenak bereziak dira Gernikan. Ez da jendetsuegi izan, baina ondo igaro dugu goiza. Giro onean, euskaldunean. Atzoko beste ondo bai, behintzat.

Eta bueltatu naiz normaltasunera. Bizitza normala, egunkariak kioskoan erosi, erosketak egin, paseatu, bazkaria prestatu, autoa hartu eta lanera.

Lana, alta. Seguruak. atestatuak. Oraindik ahaleginak egiten ditut gertatutakoa burutik kentzeko, baina egunero erantzun beharrean naiz, azalpenak eman beharrean, gogoratzen edo akordatzen.

Baina bizitzak aurrera darrai. Eta guk berarekin. Aurrera goazen seinale. Ez dago lotuterik, ez dago geldi egoterik. Patxadaz hartu eta aurrera.

Mila esker, ezer idatzi dostezuen guztioi, mila esker aipamen guztiei, itaun guztiei… bihotza hunkitu zait, eta ez daukat berba asko jaurtitzeko indarrik.

Maite zaituztet oraindik!

Hondarribira nihoan, lan kontuak tarteko, egun osoko bilera batera bertako Gazte aterpera. Itziarren gasoila bota, egunkariak erosi, eta lasai nihoan. Euria ari zuen, zarra zarra, eta arretaz gidatzen nihoan. Bereziki zaindu ditut Itziarko bihurguneak, Zumaiara heldu aurretik dagoen aldapa beherako bihurgunea ere mantso hartu dut, Donostian Amaratik atera beharrean aurrera jarraitu dut, eskuinerantza. Irungo norabidean.

Bapatean joan egin zait autoa, -aitaren 4×4 asto bat- ni baino gehiago izan, eta ezin izan dut kontrolatu. Eskuin hegala jo dut lehenbizi, bueltak ematen hasi naiz gero, ezkerraldera igaro arte. 5, 10, edo nik zer dakit zenbat segundu izan diren, buelta, itzulika… eta ni geldi jezarlekuan, mugitu ere egin barik, baina bueltaka. Gelditu denean, askatu dut gerrikoa, eta aurreko leihotik atera naiz, zutunik. Oinez.

Auto ilara geldirik zegoen atzean. Harrituta, ez zuten espero nonbait. Eta nire gauzak biltzen hasi naiz… ez dakit zenbat metro atzerago. Idazten dudan ordenadore hau, motxilan zegoen bide ertzean. Nire jaka beltza ere zikinduta haren ondoan. Egunkariak lurretik sakabanatuta, aitaren makila, neurriak hartzeko metroa, telefonoa autoaren ondoan…

Izugarria! Uste dut tarte batean ez dudala ahantziko. Eta bizitzak buelta eman didala une batez. Second life. horrela idatzi diet lagunei. Ohetik. Baina ondo nago, zauri txikiak egin ditut bapatean ateratzean, belarrian, eskuetan…

Gogoan hartuko ditudanak:

• Zeinen txarto dagoen prestatuta autopista hau horrelako, edo are larriagoak izan daitezkeen, istripu eta ezbeharrentzat. Ez dago irteerarik, ez dago non buelta eman, ez da polizi auto edo anbulantzientzako bide berezirik.
• Tokatu zaizkidan bi ertzainen jatortasuna. Euskaraz mintzatu zaizkit denbora guztian, bai istripua izan eta gutxira, zein atestatuak egiterako unean. Hikaz berbetan, tono hurbila, konfiantzazkoa… eta atestatua ere euskara hutsez erredaktatu dute. Oiartzungo ertzain etxean egondakoan, pertsona bezala tratatu naute, abegikor gainontzeko atezain, zaindari eta guztiek ere. Hamarra benetan.
• Donostiako erietxean ere, erdiak baino gehiago euskaraz atenditu nau. Eta egia esan, larritasun momentuetan asko eskertzen da hori. Barrutik atera behar dituzu berbak, zer duzun, zer gertatu den kontatu behar duzu, kontatzeko beharra duzu… eta berotasun hori asko eskertzen da. Mediku batek, bi erizainek eta beste zeladore batek euskaraz egin didate. Itzela.