gaztelumendi.eus

Egin egin behar dugu. Eta punto.

Sarritan damua etortzen zaigu, hain erraz izan genuen, eta ez genuen bidea hautatu. Ez ginen jeltzale egin. Ez genuelako sinesten, edo beste amets batzuk genituelako buruan apika. Baina ez ginen jeltzaletu. Ez genuen laket.

Ordaindu dugu. Zailago ditugu lanak, laguntzak. Ikasle fin eta jatorrenak ere ez ginenez… zailtasunak. Eta kontaktuak falta zaizkigu, ezagunak ez dira boteredunak, entxufeek kalanbrea ematen digute oraindik… eta ezin dugu kotxe hAUnDI eta txaletekin amets egin. Ez gara beraiek bezalakoak.

Euskal Herria zer den ikasi genuen, ikusi dugu, bizi nahi dugu. Eta latza da Euzkadiren gainetik beste ezer badagoenik irudikatzea. Oraindik eskoletako liburuetan ze mapa agertzen diren ikusi eta izutu egiten gara, eta umeei Euskal Herria zerk osatzen duten azaltzen saiatzen gara. Domekan izan ginen Maulen, gaur gara Bilbon, atzo Donostian. Eta Lapurdiko hondartzetako ur gazia eta uhainak maite ditugu, oraindik. Bada herri bat kantauri magalean.

Elkartasuna, ezkerra, baloreak, beste mundu bat, hau berau, posible dela esaten dugu. Maiz. Eta entzuten dugu. Aldatu nahi dugu. Berdintasuna, malgutasuna. Eskubideak aldarrikatzen defendatzen eskatzen ikasi genuen oso gazterik. Eta ortodoxo deituko zaitu edozein intelektual damutuk. Ezkerra zirenek egin diote mesede handian eskumarik ankerrenari. Munduko hezi eta harresiak erori zirela diote unibertsitateko Fukuyama guztiek, baina ormatzarrek baino ez dituzte banatzen zapaldu eta zapaltzaileak. Eta munduko mapari so, herri, kultura, borroka ezberdinak badirala ikasten dugu. Mundua borborka dago, goi eta behe. Eta elkartasunezko keinuak egiten ditugu. Joan etorrikoak. Eta hango eta hemengo, bertako eta bertoko uztartuz doaz. Ezker berri bat eraikitzen omen, nahi bai.

Baina zure herriko leloenak peneuveren zerrendetan joatea onartu du, lana eskaini diote, ama udal bulegoak garbitzen jarri dute, hau egingo omen du, hori lortuko ahal du. Baina jarraitzen dute kalean pote asko hartu barik, inongo elkartetan ibili barik, ez dira ezer. Boterea eskuratu dute, baina ez dute eskurik. Ez dute besorik. Poltsiko hutsa dira.

Jon Jauregi esaten dute. Egibarrek aitortzen du, urtean ez dituela 30 kilo baino gehiago jasotzen. Jode! Ze pena ematen duen Jauregin. Ze zintzo planta duen. 5 etxe baino ez dituzte berak eta bere familiak… Jakan bat, Ziburun beste bat, Beasainen batzuk…. PNV bertatik atera da informazioa, hori sinesten diot andoaindarrari. Baina hasi daitezela dena ateratzen… nik lagunduko dizuet gure herriko alkateak egin duen fortunatxoa azaltzen. Urtero zenbat kilo altxatu dituen porelmorro! egingo dugu.

Obrak, lizentziak, karretera berriak, autopistako peajeak, abiadura handiko negozioak, txantxulloak, meganeopaleolitiko guztiak suntsitzeko besteko leherketak, harrobiak, subentzioak, sariak, dirulaguntzak, baserriak, unibertsitatea, zipaioak…. dirua nagusi. Eta lehendakariak bakea du ahotan. Bakea behar dugu. Noski.

Bakea behar dugu negozioa egiteko. Horrekin ere. Armekin nahiko negozio egin dugu eta….

zer da ba ordubete gure egunerokoan? zer dira giza eskubideak, gerra giro honetan? zer da zor zaiena? zer da egin dezakeguna? zer egiteko prest gaudena?

Biolentziarik ez, esaten digute, baina ordu bete mugitzeko ere, biolentziaren aldekoak gehienbat.

Presoen eskubideen alde, milaka lagun aterako dira gaur kalera, eguerdi partean ordubeteko lanuztearekin, eta iluntzeko kontzentrazioetan gero. Ordu bete euskal presoen eskubideen alde. Ni ere bai.

Aurreko bisitan arrebak esan zidan, denda batean sartu zela idazmakinen katalogo eske. Ea zein mundutan bizi zen galdetu omen zion dendariak harri-burdin eginda, idazmakinarik inork ez duela eskatzen orain. Eta horixe izango da, kontuetako bat, zein mundutan bizi garen hain zuzen. Idazmakinarena adibide polita da leku hauetako logika ulergaitza adierazteko. Pentsatzekoa da lehen ere antzera izango zirela kartzeletako eta kaleko munduen arteko ezin ulertuzko hegiak.

Presoaren hitzak dira, Jokin Urainek idatzitako Errotarria liburutik ekarriak. Preso dagoenak idatzi egiten duelako. Preso dagoenak askatasuna bilatzen du hitzetan. Eta irakurri egiten du. Gutunak bezala liburuak. Edo ikasketetako apunteak. Eta halako bitxikeriak gertatzen dira gero.

Presoek sarritan, gehiegitan ez dute ordenadorerik erabiltzeko aukerarik. Ez dizkiete lagatzen. Frantziako espetxeetan portatilak dituzte, baita euskal preso politikoek ere. Espainian zailtasunak, arazoak, debekuak. Eta makinaz ere ezin idatzi, idatzi beharrekoak. Eta eskuz pasatzen dituzte, gero kanpoan argitaratuko direnak ere. Hori ere bada kartzela.

Eta gu, kanpoan Internet eta teknologia berrien inguruan, sutsuki lanean ari garenok; zer egin dezakegu? Zelan erakutsi beraien egoera mundu birtualean? Internet ezagutzeko, erabiltzeko paradarik ez dutenen berri, zelan eman dezakegu Interneten?

Blogetan ezin dituzte erantzunak utzi. Ezin dituzte beraien egunerokoak argitaratu. Ez dute podcasting edo irratsaiorik egiteko betarik. Askatasuna giltzapean dago, kontakizuna ere. Izan ere, kartzeletako eta kaleko munduen arteko ezin ulertuzko hegiak dira. Zinez.

Eta hemen nabil, guk presoen alde, beraien eskubideen alde zer egin dezakegun asmatzen. Gure hitzak, beraien salaketak, kontakizunak izan daitezen. Gure berbak askatasun taupada bihurtu daitezen.